又是個睡不著、毫無睡意的晚上，今天晚上換了個音樂，電影《向左走，向右走》的電影原聲帶。我一直很喜歡這張音樂，特別是其中一段小提琴的solo，背景則是淺淺淡淡的鋼琴合奏。
但最讓我難忘的，卻是784533(梁詠琪的角色)在電影開始沒多久的口白：「他們彼此深信，是瞬間迸發的熱情讓他們相遇。這樣的確定是美麗的，但變換無常更為美麗。」
那一段讀出辛波絲卡詩句的粵語太美麗，長久以來總是縈繞在我的腦海裡，有時候覺得孤單寂寞的時候，就會想起這兩個更加受盡折磨的戀人......
Miłość od pierwszego wejrzenia
by Polish Nobel Laureate, Wislawa Szymborska
Oboje są przekonani,
że połączyło ich uczucie nagłe.
Piękna jest taka pewność,
ale niepewność piękniejsza.
Sądzą, że skoro nie znali się wcześniej,
nic między nimi nigdy się nie działo,
A co na to ulice, schody, korytarze,
na których mogli się od dawna mijać?
Chciałabym ich zapytać,
czy nie pamietają -
może w drzwiach obrotowych
kiedyś twarzą w twarz?
jakieś “przepraszam” w ścisku?
głos “pomyłka” w słuchawce?
- ale znam ich odpowiedź.
Nie, nie pamietają.
Bardzo by ich zdziwiło,
że od dłuższego już czasu
bawił się nimi przypadek.
Jeszcze nie całkiem gotów
zamienić się dla nich w los,
zbliżał ich i oddalał,
zabiegał im drogę
i tłumiąc chichot
odskakiwał w bok.
Były znaki, sygnały,
cóż z tego, że nieczytelne.
Może trzy lata temu
albo w zeszły wtorek
pewien listek przefrunął
z ramienia na ramię?
Było coś zgubionego i podniesionego.
Kto wie, czy już nie piłka
w zaroślach dzieciństwa?
Były klamki i dzwonki,
na których zawczasu
dotyk kładł się na dotyk.
Walizki obok siebie w przechowalni.
Był może pewnej nocy jednakowy sen,
natychmiast po zbudzeniu zamazany.
to tylko ciąg dalszy,
a księga zdarzeń
zawsze otwarta w połowie.
一見鍾情／辛波絲卡詩選
譯者：陳黎、張芬齡
他們兩人都相信
是一股突發的熱情讓他倆交會。
這樣的篤定是美麗的，
但變化無常更是美麗。
既然從未見過面，所以他們確定
彼此並無任何瓜葛。
但是聽聽自街道、樓梯、走廊傳出的話語—
他倆或許擦肩而過一百萬次了吧？
我想問他們
是否記不得了—
在旋轉門面對面那一刻？
或者在人群中喃喃說出的「對不起」？
或者有聽筒截獲的唐突的「打錯了」？
然而我早知他們的答案。
是的，他們記不得了。
他們會感到詫異，倘若得知
緣分已玩弄他們多年。
尚未完全做好
成為他們命運的準備，
緣分將他們推近，驅離，
憋住笑聲
阻擋他們的去路
然後閃到一邊。
有一些跡象和信號存在，
即使他們尚無法解讀
也許在三年前
或者就在上個星期二
有某片葉子在飛舞於
肩與肩之間？
有東面掉了又撿了起來？
天曉得，也許是那個
消失於童年灌木叢中的球？
還有事前已被觸摸
層層覆蓋的
門把和門鈴
檢查完畢後並排放置在手提箱。
有一晚，也許同樣的夢，
到了早晨變得模糊。
每個開始
畢竟都只是續篇，
而充滿情節的書本
總是從一半開始看起。
每次讀這首詩聽這張音樂，心中就會充滿悸動，剛剛翻出了幾米的這本繪本，才發現書上的扉頁寫著「獻給倩文」，登時竟感動地說不出話來。好喜歡這本繪本的，他們如此靠近卻又如此遙遠，兩個人的習慣讓他們長久以來從未相見，直到繞著那個圓，多有趣的暗示。
我也在期待，離開這個荒寒的城市，找到這趟旅行的終點。我沒有習慣走的方向，只是在漫無目的散步的時候，遇到紅燈就轉彎，遇到綠燈就前行，遇到巷弄就鑽，遇到馬路就躲。會不會，也有個跟我一樣的人？或者是，會不會有個遇到紅燈就停下，遇到綠燈就轉彎，然後在轉角可以撞上我的人？
感覺有好多話想說，卻全梗在喉嚨了。日後想起，也可以寫的時候，再補吧。不說了，不想了，隨著音樂，讓自己睡不睡都無妨吧。
